در بسیاری از معادن، مدل زمین‌شناسی، طراحی معدن، برنامه‌ریزی استخراج و عملکرد کارخانه فرآوری در چارچوب‌های جداگانه مدیریت می‌شوند. مدل بلوکی ممکن است عمدتاً بر عیار و تناژ متمرکز باشد، برنامه معدن براساس محدودیت‌های استخراج تدوین شود و کارخانه نیز عملکرد خود را با شاخص‌هایی مانند تناژ خوراک، بازیابی و کیفیت محصول ارزیابی کند؛ بدون آنکه تغییرپذیری واقعی کانسنگ به‌صورت نظام‌مند میان این بخش‌ها منتقل شود.

کانسنگ یک ماده یکنواخت نیست. تفاوت در کانی‌شناسی، بافت، آزادشدگی، سختی، سایندگی، میزان رس، اکسیداسیون، عناصر مزاحم و سایر ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی می‌تواند رفتار استخراجی و فرآوری را به‌طور معناداری تغییر دهد.

دو بلوک با عیار مشابه ممکن است از نظر خردایش، مصرف انرژی، بازیابی، کیفیت محصول، مصرف مواد، تولید باطله و هزینه فرآوری عملکرد کاملاً متفاوتی داشته باشند. اگر این تفاوت‌ها در مدل‌سازی، طراحی و برنامه‌ریزی منعکس نشوند، سازمان ممکن است با نوسان خوراک، کاهش ظرفیت، افت بازیابی، افزایش هزینه و از دست‌رفتن بخشی از ارزش اقتصادی ماده معدنی مواجه شود.

در رویکردهای سنتی، ارزش بلوک‌ها اغلب بر پایه عیار، تناژ و چند فرض ثابت درباره بازیابی و هزینه تعیین می‌شود. این ساده‌سازی می‌تواند ارزش واقعی بخش‌های مختلف کانسار را پنهان کند و موجب شود تصمیم‌های مربوط به حد نهایی معدن، Cut-off Grade، توالی استخراج، دپوسازی، اختلاط و خوراک‌دهی کارخانه بر مبنای تصویری ناقص اتخاذ شوند.

ژئومتالورژی، پیوندی میان زمین‌شناسی، کانی‌شناسی، استخراج، فرآوری و اقتصاد معدن ایجاد می‌کند و به سازمان امکان می‌دهد رفتار ماده معدنی را پیش از ورود به کارخانه بهتر پیش‌بینی کند.

مدیریت ارزش ماده معدنی نیز این شناخت را به تصمیم‌های اجرایی و اقتصادی متصل می‌سازد تا ارزش کانسنگ در مسیر مدل بلوکی، استخراج، دپو، اختلاط، فرآوری و تولید محصول حفظ و بهینه شود.