ریسک و عدم‌قطعیت، بخشی جدایی‌ناپذیر از ماهیت معدن‌اند. از نخستین مراحل اکتشاف تا توسعه، بهره‌برداری و خاتمه فعالیت، تصمیم‌ها بر پایه اطلاعاتی اتخاذ می‌شوند که همواره دارای درجاتی از عدم‌قطعیت زمین‌شناسی، فنی، اقتصادی، قراردادی، محیط‌زیستی و اجتماعی هستند.

عیار، تناژ، هندسه و پیوستگی کانسار ممکن است با ادامه اکتشاف تغییر کنند؛ رفتار کانسنگ در استخراج و فرآوری می‌تواند با مفروضات اولیه متفاوت باشد؛ قیمت محصول، نرخ ارز، هزینه انرژی و دسترسی به سرمایه ممکن است دگرگون شوند؛ و تغییرات مقررات، عملکرد پیمانکاران، محدودیت‌های زیرساختی یا واکنش ذی‌نفعان می‌توانند مسیر طرح معدنی را تحت‌تأثیر قرار دهند.

در بسیاری از سازمان‌ها، مدیریت ریسک به تهیه فهرستی از تهدیدها یا تکمیل دوره‌ای Risk Register محدود می‌شود. ریسک‌ها به‌صورت جداگانه و در سطح واحدها یا پروژه‌ها بررسی می‌شوند و ارتباط آن‌ها با Business Case، تصمیم‌های سرمایه‌گذاری، برنامه زمان‌بندی، ذخایر مالی، قراردادها و ارزش کل طرح به‌روشنی دیده نمی‌شود.

پیامد چنین رویکردی آن است که سازمان اغلب پس از وقوع مسئله واکنش نشان می‌دهد؛ زمانی که فرصت پیشگیری از دست رفته، هزینه اصلاح افزایش یافته و اثرات ریسک به سایر پروژه‌ها یا مراحل چرخه عمر منتقل شده است.

مدیریت ریسک در معدن باید فراتر از ثبت تهدیدها عمل کند. این خدمت باید عدم‌قطعیت را به بخشی صریح از نظام تصمیم‌گیری تبدیل نماید، دامنه پیامدها را آشکار سازد و به مدیران کمک کند میان گزینه‌های دارای سطوح مختلف ریسک و ارزش، آگاهانه انتخاب کنند.